Anita Brinkman

Ik was 28 jaar, had een vol leven met een fulltime baan, volleybal op hoog niveau, vrienden en een leuke man. En toen werd ik zwanger. Super natuurlijk EN spannend. Vrijwel direct was ik moe en humeurig. Ik vond dat heel apart maar iedereen zei dat het erbij hoort. Mijn intuitie was denk ik goed maar ik negeerde het stemmetje.

Na de zwangerschap had ik het idee dat mijn leven kompleet op zijn kop stond en voelde me wiebelig. Maar ik stond snel weer in de AAN-stand. Na twee maanden was er een heftige situatie met ziekte van een zus. Na vijf maanden menstrueerde ik weer en bouwde ik borstvoeding af. Een niet zo handige combinatie las ik later. Binnen korte tijd was ik depressief. En de vermoeidheid was er, altijd!

Ik ben gewend door te pakken en na een tijd was er gewenning. Vrij snel was ik weer zwanger. Mijn klachten werden erger. Een paar weken voor de bevalling was er paniek. Kon ik dit wel aan? Mijn dokter zei dat vermoeidheid en bezorgdheid bij moeders heel normaal is maar wilde wel pillen voorschrijven. Dat zag ik niet zitten. Ik los dingen altijd graag zelf op. Ik had het idee dat niemand mij begreep.

Het leven ging gewoon door met 2 kindjes. Maar niet voor mij. Een scheiding volgde. Het enige wat ik wilde was normaal zijn! Met een nieuwe partner en volgende zwangerschap moest dat goed komen. Het lukte anderen toch ook? Steeds dat perfectionisme en gecontroleerde. Gewoon harder eraan werken, dat is wie ik ben. Ik kijk altijd naar mezelf, hoe kan ik dat veranderen of verbeteren?

Totale uitputting en overspannenheid was de uitkomst na mijn 3e zwangerschap. Toen wist ik het zeker. Het lag aan mij. Iets in mij zorgde voor deze situatie. Niet de dingen om me heen waren schuldig hoewel een belangrijke schakel in het geheel. Ik schakelde een therapeut in met kennis van postnatale depressie. Ze sprak ook over uitputting. Daar had ik geen idee van hoe dat kwam.

Er startte een zoektocht naar een betere stemming, minder onrust en meer energie die tot op de dag van vandaag duurt. Het is voor mij erg belangrijk andere moeders hierover te informeren. Ik ken immers de gevolgen als je het niet doet! Ik heb nog twee kinderen gekregen met 39 en 42 jaar zonder te grote klachten. Wat ben ik gaan toepassen? Goede zorg voor mijn lichaam, negatieve gedachten transformeren naar positiviteit en kiezen voor het volgen van mijn gevoel, mijn intuitie. Voor dat wat echt goed voelt.

Gaandeweg kwam ik erachter dat ik hooggevoelig en hoogbegaafd ben. Ondanks dat ik niet van labels houd, en ergens nog steeds niet geloof dat ik best slim ben en veel kan, heeft het me geholpen met herkenning van mijn drijfveren en gedrag (altijd dat hoge latje he 😉 Als hooggevoelige had ik dit een tijd lang nodig voor erkenning, ik voelde me immers altijd een vreemde eend in de bijt. Nu zoveel jaren later is er (gelukkig) meer acceptatie en dat geeft veel rust.

Kan ik jou mss helpen in je zoektocht naar meer geluk en gezondheid?

Krachtige keuzes zijn niet makkelijk om te nemen, maar zijn het beste voor jezelf en je gezin!