Een holistische kijk op zelfzorg
1 april 2016
Zsm van de zwangerschapskilo’s af?
6 januari 2017

Een van de vele uitdagingen voor een moeder is de partnerrelatie. Het is logisch dat op het moment dat je (voor het eerst) ouders wordt, het een weerslag heeft op je relatie. Elke verandering doet dat, maar uitbreiding van het gezin, een extra persoon met zijn/haar wensen en behoeftes, vraagt dat zeker wat van je. En elk volgend kind vraagt aanpassing van iedereen, de gezins dynamiek en energie veranderd. Ik weet dat ik bij elk kind na ongeveer een jaar kon zeggen; volgens mij is iedereen gewend.

Als ik google op liefdevolle relatie kom ik op een aantal basisregels. Ik meende dat ik wel goed zat met mijn eerste man want we hadden nooit ruzie. Maar na 11 jaar en twee kinderen moest ik concluderen dat we geen gezonde basis hadden waardoor liefde-vol best wel leeg bleek te zijn. Ook mijn verwachting en uitvoering ervan was verschillend ten opzichte van de zijne. Voor hem betekende vaderschap vrij uit blijven leven en niet moeilijk doen. Lastig voor mij met postnatale issues en uitputting kan ik je vertellen. Ik voelde me niet begrepen. De eerste ruzie’s kwamen en zijn nooit goed uitgepraat. We kenden elkaars grenzen niet.

Met partner twee, mijn huidige man, leek alles in het begin anders. Maar hé … ik nam gewoon mezelf weer mee met al mijn overtuigingen over relaties en mijn gebrek aan connectie en veiligheid. Maar dat wist ik toen nog niet. Gelukkig heb ik ergens de beslissing genomen dat ik absoluut niet weer wilde scheiden en ben aan mezelf gaan werken. Wat was eigenlijk mijn aandeel in de relatie? En hoe positief was die? Want weet je, ik hoorde op een dag onderstaande vraag in de Oprah show en ik kan je vertellen; mijn ogen waren vanaf dat moment geopend over mezelf. Ik keek vaak knorrig en had niet altijd een warm welkom.

Eigenlijk vond ik het heel normaal dat mijn man van alles voor mij deed en ik minder voor hem. Ik wilde dat hij altijd voor me klaar stond en aan mijn behoeftes dacht (lekker perfectionistisch eigenlijk;) Oftwel hij moest ervoor zorgen dat onze relatie leuk en de moeite waard was. Gaf hij even geen aandacht, dan hield hij niet meer van me in mijn ogen. Zag hij me niet staan. Was ik niet aantrekkelijk etc. En hij had geen idee….

ConFront beschrijft in hun artikel ‘Tien basisregels voor een liefdevolle relatie’ als regel een:

Trek nooit de bedoeling/intentie van je partner in twijfel. En trek ook de relatie zelf niet in twijfel. Omdat jullie vandaag een probleem hebben betekent niet dat jullie relatie een probleem is.

Wanneer je de intentie, de bedoeling van je partner in twijfel trekt, doe je een aanslag op het basisvertrouwen in je relatie. Impliciet, dus zonder het direct te zeggen, laat je je partner daarmee weten dat je hem of haar niet gelooft. En wanneer je elkaar niet gelooft en daarmee niet vertrouwt, zeg je de basisveiligheid in de relatie op. Opzeggen van het basisvertrouwen in de relatie is een harde aanslag op je relatie. Want juist in je (liefdes)relatie wil je je graag veilig voelen en mogen zijn wie je bent. Is die basisveiligheid een keer geschonden, dan is de weg terug vaak een lange… Vertrouwen is namelijk niet in één keer hersteld. Dus trek de intentie van je partner nooit in twijfel! Wat hij of zij zegt of doet kan misschien in jouw ogen krom lijken. Toch is het beter om de ander gewoon te vragen naar wat hij of zij precies bedoelt. Vragen zonder voor de ander in te vullen en goed luisteren naar wat de ander te zeggen heeft.

Hele, hele goeie tip dus en inderdaad een basisregel waardig. Want dit is wat ik precies deed; de relatie en de bedoelingen van mijn partner in twijfel trekken. Ik heb ermee geoefend, toen ik eenmaal besloten had ermee te stoppen. Het lukte niet altijd maar dan voelde ik iig wel aan dat het de verkeerde kant uitging. Dat ik hem verwijten ging maken in plaats van dat ik belangstellend was. En nu komt het soms alleen nog voor als ik moe ben (wel een hele belangrijke trouwens hoe snel je dat gaat doen als je een kort lontje hebt #zelfzorgiskey) of er dienen zich situatie’s aan die oude pijnen doen opborrelen die aangekeken en losgelaten mogen worden. Ik merk dat dan aan de irrationele dingen die ik ga zeggen.

Handig om hier open in te zijn richting je partner want dit soort situatie’s komt heel vaak voor na een bevalling. Het wennen en herstellen maakt heel veel los wat niet bekend is vaak. Je partner wil je begrijpen en weten hoe het met je gaat. Zorg dat je een gesprek begint met de IK vorm en niet JIJ. ‘Ik voel me…. Ik heb behoefte aan…. Ik wil graag….’ Heb dat gelezen in het boek van Thomas Gordon ‘Luisteren naar kinderen’ en het daarna altijd toegepast. Want anders voelt het als verwijt naar hem. Beginnen met IK is geen oordeel en meer uiting van je gevoel. Ook heeft een uitspraak van Dr. Phil daarin veel voor me gedaan; ‘Wil je gelijk of wil je een leuke relatie?’